Jeśli więc w sprawie podniesienia wieku emerytalnego w otoczeniu premiera i jego koalicjanta podnoszą się głosy aby się choć trochę cofnąć, aby pęknąć - to odpowiadam zdecydowanie : nie! Tusku nie pękaj! Tusku idź na ostro! Wrzawa medialna i chwilowy spadek sondaży będą i tak takie same, a korzyści z głębszych zmian zdecydowanie większe.
W ostatnich wyborach do Senatu startowałem z okręgu, w którym nie mieszkam. W takiej sytuacji zawsze trzeba liczyć na pomoc życzliwych, miejscowych osób. Pewnego dnia zadzwonił do mnie kandydat na taką osobę. Przedstawił się jako gotowy do pracy wolontariusz. Kiedy zapytałem go czym się zajmuje odpowiedział, że jest emerytem i ma 35 lat. Byłem naprawdę zaskoczony. Sympatyczny kandydat wyjaśnił mi więc szybko, że jest emerytowanym wojskowym. Do współpracy ostatecznie nie doszło, ale to zdarzenie zapadło mi dobrze w pamięć. Trudno bowiem chyba o lepszy dowód na to, że czym prędzej i radykalnie trzeba skończyć z systemem emerytur mundurowych w obecnym kształcie.
Kwestia ta nie wyczerpuje oczywiście całości spraw emerytalnych. Przed nami bowiem cała szeroka kwestia podniesienia wieku emerytalnego Polaków. Warto w tym kontekście zwrócić uwagę, że w zeszłym tygodniu Gazeta Wyborcza przywołała opinię premiera Szwecji, który jest zdania że wiek emerytalny jego rodaków powinien zostać wydłużony aż do 75 roku życia (http://gospodarka.gazeta.pl/gospodarka/1,33181,11103278,Szwecja__Premier__powinnismy_pracowac_do_75_roku_zycia.html). I mówi to premier kraju, który uchodzi za jeden z najbardziej pro społecznych w Europie! Dlaczego o tym piszę ?
Otóż dlatego, że kilka dni temu premier Donald Tusk powiedział wprost, że nie cofnie się przed wydłużeniem wieku emerytalnego Polaków do 67 lat. I że tak naprawdę stoimy przed wyborem czy podjąć to wyzwanie, czy też zdecydować się na podwyższenie VAT - u lub składki emerytalnej (http://wprost24.pl/ar/305638/Tusk-pracujcie-dluzej-albo-podniesiemy-podatki/). Oczywiście natychmiast podniosła się wrzawa. Wrzawa inspirowana i sterowana przez wszelkiej maści związki zawodowe. Wrzawa której odgłosami łapczywie i dość cynicznie karmi się opozycja, licząc na popłuczyny politycznego sukcesu. Jest oczywiście prawdą, że wrzawa ta w sposób radykalny obniżyła notowania Platformy Obywatelskiej tyle tylko, że działo by się tak przy próbie każdej zmiany. Gdyby Donald Tusk ogłosił że podnosi wiek emerytalny nie o 2 lata, ale o pół roku, awantura byłaby dokładnie taka sama. I dokładnie tak samo reagowała by „społecznie solidarna” opozycja.
Myślę więc, że nie warto się tu wahać. Warto natomiast pomyśleć aby ostateczny kształt granicy polskiego wieku emerytalnego był bliższy koncepcjom szwedzkim niż pierwotnym zamiarom Donalda Tuska. By zamiast robić małe kroki, rozłożone na wiele lat, lepiej zrobić je szybko, głęboko i w jak najbardziej krótkim czasie.
To trochę tak jak z reformą sądowniczą Jarosława Gowina. Gdy postanowił on zostawić jedną trzecią powiatowych sądów - w lokalnych społecznościach wybuchłą awantura. Rozgorzały na nowo lokalne animozje. Gdyby natomiast okazywało się, że po tej reformie centrala nie jest na przykład w sąsiednim powiecie ale w mieście na prawach powiatu cała sprawa przeszłaby moim zdaniem łatwiej. A i sama zmiana jako głębsza, dałaby lepsze skutki.
Jeśli więc w sprawie podniesienia wieku emerytalnego w otoczeniu premiera i jego koalicjanta podnoszą się głosy aby się choć trochę cofnąć, aby pęknąć - to odpowiadam zdecydowanie : nie! Tusku nie pękaj! Tusku idź na ostro! Wrzawa medialna i chwilowy spadek sondaży będą i tak takie same, a korzyści z głębszych zmian zdecydowanie większe.
Przykłady smutnych końców polskich partii głębokich zmian, to raczej bowiem rezultat wewnętrznych swarów w ich szeregach niźli skali reformatorskiego zapału.
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
